ସନ୍ଥ କବି ଭୀମ ଭୋଇ

ସନ୍ଥ କବି ଭୀମ ଭୋଇ ଆଜନ୍ମ ଅନ୍ଧ। ଅନ୍ଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସରଳ ନିସ୍କପଟ ସାନ୍ତ ଶୁଷିଳ ଭକ୍ତ ଟିଏ ପ୍ରଭୃଙ୍କର ସିଏ । ଥରେ ଘଞ୍ଚ ବିପିନ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଇଛା ହେଲା, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟି କୁ ଥରେ ଦେଖିବାକୁ । ବସିଲା ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଯୋଗଧ୍ୟାନ ରେ । କାୟମନ ବାକ୍ଯ ରେ କଲା ଆରଧନା । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆସନ ଥରିଲା । ଦେଇ ଦେଲେ ତାକୁ ଚକ୍ଷୁ । ଠିକ ଏହି ସମୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲନ୍ତେ ଦେଖିଲା ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବାଘମାଡ଼ି ବସିଛି ନିରିହ ହରିଣୀଟିକୁ । ପିଇ ଯାଉଛି ତାର ରକ୍ତ । ନିରିହ ପ୍ରାଣି କୁ ବଳଶାଳି ଖାଇ ଯାଉଛି । ମଣିଷ ମଣିଷକୁ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ ହାଣି ପକାଉଛି । ଅନ୍ୟାୟ ଅତ୍ୟାଚାର ବଢି ଚାଲିଛି । ତକ୍ଷଣାତ୍ ଚକ୍ଷୁ ବୁଜିଦେଲେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ ମୋ ଆଖି ନେଇଯାଅ ପ୍ରଭୁ । ମୋତେ ଅନ୍ଧ କରିଦିଅ ମୁଁ ଏ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ । ଠାକୁର ତାକୁ ଅନ୍ଧ କରିଦେଲେ।
ସେହି ସମୟରେ ସେ ଲେଖିଲେ
ମୋ ଜିବନ ପଛେ ନର୍କେ ପଡ଼ିଥାଉ
ଡଗତ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ।